Het voorjaar is nu echt begonnen en daar hoort ook een kleurrijke kunstenaar bij. En als je het over kleur hebt, heb je het over Louise te Poele. Zowel haar werk als de kunstenaar zelf geven je dag kleur. Ik ervaar dat steeds weer als ik haar ontmoet. Louise komt net als ik uit de Achterhoek. Beide zijn we geboren op een boerderij en wisten we na de middelbare school niet hoe snel we weg konden uit de regio. Ik ben na ruim 40 jaar terug in mijn geboortestreek en Louise droomt hier nog van. Nog mooier is dat Te Poele  prachtig werk maakt met de Achterhoek als thema of als inspiratie. Graag stel ik je voor aan de kunstenaar van de maand: Louise te Poele. 

Waar liggen je wortels en hoe zou je het gezin omschrijven waarin je opgroeide?

Louise (Winterswijk, 1984): “Ik kom uit een klein plaatsje  dichtbij Winterswijk in de Achterhoek. Ik ben opgegroeid op de boerderij van mijn ouders. Die boerderij ligt aan een doodlopende weg in de verte hoor je de trein. De zomers waren magisch: rennen door de velden rondom ons huis, wakker worden met het geluid van vogels en blatende schapen. Mijn ouders waren en zijn nog altijd flink in de weer. Ik heb een jongeren zus en broer, we schelen niet zo veel in leeftijd. We zijn opgevoed met het idee dat alles kon als we er onze best maar voor deden. We werden gestimuleerd om dat te doen waar onze interesse lag.”

“We hebben alle drie hele verschillende beroepen, mijn zus is dierenarts en mijn boer doet iets met computers en juridische zaken, haha hij zal wel zeggen weet je het nou nog niet en ik ben kunstenaar geworden. We hielden en houden elkaar allemaal wel scherp, we hebben allen een uitgesproken mening. Ik kan altijd een beroep op ze doen als ik weer eens een of ander mega project binnensleep. Zoals afgelopen jaar voor koningsdag in Doetinchem (2025)‘ Poort der onverwachte elementen’. Kortom ik kom uit een warm gezin, waar we elkaar helpen en voor elkaar klaar staan. “

Weg uit de Achterhoek

“Als tiener wilde ik maar een ding, weg uit de Achterhoek de wereld in waar ik super nieuwsgierig naar was. Eenmaal het huis uit, kwam ik ook minder vaak terug. Mijn boer kreeg in die tijd ook een heftig ongeluk, gelukkig is dat weer helemaal goed gekomen, maar dat heeft wel een tijdje geduurd voordat we allen van de schrik bekomen waren. Inmiddels zou ik weer graag terug willen naar de rust en de ruimte van de Achterhoek.”

Was er thuis aandacht voor kunst, muziek en creativiteit?

“Jazeker,  de radio stond altijd aan in de keuken. Ik weet nog dat ik eens zei “wauw dit is echt nieuwe muziek”. Het was Kate Bush, m’n moeder stond erbij te lachen. Er was veel aandacht voor creativiteit, en ik werd daarin heel vrij gelaten. We hadden een grote bak met kleurpotloden en stiften en een knal roze prikbord waarop alleen de mooie nette dingen mochten komen te hangen. ‘Die mooie nette dingen’ vond ik dan weer minder interessant.”

“Ik maakte gewoon van alles. We hadden allerlei materialen om mee te knutselen. Dat vulde ik aan met wat ik vond op een van mijn vele strooptochten door het huis. Ik was altijd aan ’t knutselen maar ik hou niet van vastomlijnde plannen, ik begon altijd ergens aan. Ik maakte een tijdje kleren, oh zei m’n moeder snap je dan hoe patronen werken en de naaimachine, ik zo nee, ik doe gewoon wat me logisch lijkt, werd best leuk vond ik zelf.  Dit monde dan ook wel eens uit in dat ik m’n eigen carnavals kostuum maakte waarbij ik de mouwen er verkeerd had aangenaaid, waar ik dan achteraf achter kwam. Of een rokje-zonder-split, dat ging sneller, maar dan waren de kilometers naar school fietsen vrij lang zo op ’t puntje van je zadel, maar ach.” 

Louise de uitvinder

“Ik was altijd van ‘de uitvindingen’. Op een dag bedacht ik me wat nou als ik m’n kleren in elkaar ga lijmen in plaats van naaien, gaat dat sneller. Dat testte ik dan eerst in het klein uit door Barbie kleren te maken en deze te lijmen. M’n moeder volgde dit proces en zei “Wat nou als ’t gaat regenen, dan valt alles uit elkaar?”. Daar had ik niet aan gedacht. Ik had ook een plan bedacht om de oorlogen in de wereld op te lossen. Dan vroeg mijn moeder: “Wat ga je dan tegen ze zeggen?” Dit soort vragen spelen nog steeds in mijn hoofd, dat vind ik wel mooi. En zo werk ik eigenlijk nog steeds. Ik weet nog dat ik naar de kunstacademie wou en dat ff mededeelde, zei m’n moeder ja maar ik zie jou nooit tekenen, als je daar naar toe wilt moet je wel echt gaan tekenen. Dus ik werd wel vrij gelaten maar ze was ook wel streng van als je iets wil dan moet je er wel voor werken.” 

Tekeningen voor oma

“Ik bedenk me nu opeens; toen mijn oma overleed, kregen we alle tekeningen terug die we voor haar hadden gemaakt. Ik vond het zo lief dat ze alles had bewaard. Mijn zusje en broertje kregen, laten we zeggen van twee A4 terug en ik een hele stapel. Ik moest daarom lachen, ah het zat er toch al vroeg in. Ook bouwde ik mijn kamer om als een soort etalages, of ik knutselde op kleine tafeltjes voorstellingen. Ik denk dat dit het begin is geweest van mijn stillevens. En op zaterdag zat ik aan de radio gekluisterd en nam alle muziek op die ik cool vond. Daarop kon ik dan weer een week teren als ik ging knutselen. Ik sleep trouwens mijn ouders broer en zus vaak mee naar openingen. Ze geven altijd mooie bespiegelingen op wat ze zien en soms ook echt heel praktisch en nuchter commentaar. In zo’n geval denk ik sttt niet zo hard..”

Kun je iets vertellen over je artistieke vorming? 

“Op de middelbare school werkte ik mijn ckv (culturele vormgeving) werkstukken altijd mega groot uit. Zo organiseerde ik modeshows met mijn zusje en mijn beste vriendin op als model. Ik maakte jurken van luxaflex en papier-maché en bouwde de trouwjurk van mijn moeder om. Daarbij maakte ik er een VJ-presentatie, koos er muziek bij die ik zaterdag op had genomen mix tapes. Ik ging vaak naar de bieb en verslond de kunstboeken die er stonden. Het ging me vooral om de afbeeldingen, ik ben heel dyslectisch. De monografie van Ad Veldhoen (1934-2018) was mijn favoriet.

Rietveld of ArTEZ?

“Ik wist al vrij snel dat ik naar de kunstacademie wilde, en ik had daar best haast mee want het leek me fantastisch alleen maar bezig zijn met kunst maken. In het laatste jaar van de Havo las ik een artikel over een Multiculturele vooropleiding op de Rietveld in Amsterdam. Daarop heb ik me aangemeld, en ging met een grote tekenmap gevuld met m’n werk naar Amsterdam. Ik werd toegelaten op de Rietveld, maar ik koos uiteindelijk voor Mode op ArtEZ in Arnhem, omdat alle apparatuur ’t nooit deed op de Rietveld. In Arnhem leek alles goed op orde. Na een jaar dacht ik nee mode is niks voor mij, ik vind het prachtig maar ik wil mijn ideeën in welke vorm dan ook kunnen uiten. Dus ik ben overgestapt naar Autonome kunst ook op ArtEZ in Arnhem.”

Als alles kan en niets hoeft… wat maak ik dan? 

“Ik vond dat ene jaar mode wel magisch. Ik ben nog steeds bevriend met veel mensen uit dat eerste jaar. Bij autonome kunst, vond ik het te gek dat ik mijn eigen atelier kreeg, ik hield me vaak bezig met de vraag ‘als alles kan en niets hoeft wat maak ik dan?’ Dingen moeten vaak organisch op mijn pad komen, en dan ontstaat er vanzelf iets. Als ik even niet wist wat ik moest doen, dan nam ik opdrachten aan, omdat ik vind dat je gewoon bezig moet blijven, zo train je jezelf en kom je weer op nieuwe gedachtes. Voor de mode afdeling fotografeerde ik iedereen die afstudeerde, dat was ieder jaar een feest, we maakten er dan hele uitgesproken portretten van de hele verkleed en make up kist ging open. Uiteindelijk studeerde ik af met portretten van mensen die ik uit mijn jeugd kende, ik maakte er de serie Farmers van. En de kunstacademie heb ik nog een residentie gedaan op Schloss Ringenberg in Duitsland. Na het afstuderen kwamen de  stillevens en de ruimtelijke sculpturen.” 

Wie of wat inspireert je het meest in je werk en waarom?

“Dat kan echt van alles zijn, ik probeer altijd voor alle ingevingen open te staan. Niets is zo heerlijk als  ergens helemaal door gegrepen te worden en je helemaal te verliezen in een bepaald onderwerp of werk.” 

Hoe ziet je atelier-, werkdag er uit?

“… Het laatste jaar was iets anders dan gebruikelijk, ik was zwanger en ik heb net een kindje gekregen. Maar meestal duik ik s ’ochtends thuis al achter de pc om dingen te regelen, of te schetsen, te photoshoppen. Daarna loop ik ergens op de dag een stuk door het bos, met m’n hond en nu ook met ons kind. Als ik echt dingen ga bouwen of uitproberen dan ga ik naar mijn atelier. Ik heb dus eigenlijk twee ateliers, eentje thuis en eentje buitenshuis om dingen te bouwen. In de ateliers werk ik meestal vanaf dat ik wakker ben tot aan het avondeten. Als het echt druk is dan ga ik in de avond nog aan de slag, maar dat probeer ik meestal te beperken. En ik heb ooit met mezelf afgesproken om niet in de weekenden te werken, maar als het echt heel druk is dan gaat het dan ook gewoon door.”

Wat is favoriete plek voor rust /inspiratie?

“Ik ga graag naar buiten om een stuk te wandelen, het liefst midden in de natuur. In Arnhem heb je prachtige stadsparken, en daar ben ik dan ook vrijwel elke dag te vinden. Het geeft me rust om gewoon te lopen, zonder haast of doel. De frisse lucht, het groen om me heen, heerlijk vind ik dat.”

Welk museum zou je mij aanbevelen voor een bezoek?

“Omdat ik niet kan kiezen, volgt hierbij mijn top 3. Wat ze gemeen hebben is de combinatie van kunst en natuur. Die twee samen zorgen voor een soort magie die ik nergens anders vind.

• Fondation Beyeler – Riehen (Zwitserland) 

Ik bezocht dit museum vorig jaar, toen mijn werk op een satellietbeurs hing tijdens Art Basel.  Mijn fiets lag achterin de bus en daarmee ben de omgeving gaan verkennen. Het museum iswaanzinnig mooi, en buiten stonden sculpturen die een directe interactie aangingen met hetbergachtige landschap. Die dialoog tussen kunst en natuur is prachtig. Er was ook nog een techno festival in de museum tuin tussen de kunstwerken, en daar onder graasden nog een  paar Milka-koeien, was heel leuk om mee te maken en die combinatie dat alles samenkwam. 

• Louisiana Museum of Modern Art – Denemarken  

Dit museum is voor mij een droom door de ligging aan zee. De doorzichten van binnen naar buiten, tussen de kunst door, zijn bijna meditatief. En dan dat uitzicht: aan de overkant zie jeZweden liggen. Het voelt alsof de kunst, de architectuur en het landschap één geheel vormen.

• Kröller-Müller Museum – Otterlo (Nederland) 

Hier kom ik altijd graag. Eerst een stuk fietsen door Nationaal Park De Hoge Veluwe, dan kunst kijken. Bij dit museum maakt het me eigenlijk niet eens uit wat er hangt; de combinatie vankunst en natuur is op zichzelf al magisch. Het voelt alsof je in een totaalervaring stapt.”

Welke vrouwelijke kunstenaar zou je graag ontmoet hebben en waarom? 

“Georgia O’Keeffe (1887-1986) had ik graag willen ontmoeten. Haar werk heeft voor mij iets magisch, die intense kleuren, die bijna spirituele aandacht voor vorm en natuur. Ik zou het liefst onopgemerkt in een hoekje van haar atelier zitten, gewoon kijken hoe ze werkt in dat waanzinnige landschap van New Mexico. De sfeer in haar studio is al een kunstwerk op zich.”

“Ook Louise Bourgeois (1911-2010)  had ik graag willen ontmoeten. Ze heeft een karakteristiek gezicht, zo vol leven, scherpte en geschiedenis, ik raak er niet op uitgekeken. Haar aanwezigheid lijkt me net zo intrigerend als haar werk: kwetsbaar en krachtig tegelijk, met een soort stille intensiteit die je meteen voelt.”

Mijn relatie met de kunstenaar

Mijn eerste kennismaking met het werk van Louise te Poele was tijdens de IJssel Biënnale. Iets buiten Zutphen stonden the Keepers in de uiterwaarden.  Een jaar later zag ik in Villa Mondriaan in Winterswijk de installatie The recovery room (2022). Toen ik vorig jaar samen met Saskia de kunstroute in Doetinchem heb uitgezet, kwam ik enkele voorbeelden van Te Poele’s fotocollages uit de serie Achterhoekse Stillevens (2019)  op het spoor. De grote blikvanger van 2025 was te Poele’s ‘Poort der onverwachte elementen’ tijdens Koningsdag in Doetinchem. Heel Nederland kon zich hier aan laven tijdens de tv-uitzending. 

Enkele weken daarna volgde de onthulling van Concentric Spheres (2025), een kleurrijke glasinstallatie in Barlo. Met heel veel warmte denk ik terug op onze ontmoeting in Londen in november 2025. Voor het tweede jaar was Louise daar gastcurator van Standing on the Shoulders of Giants  bij de prestigieuze Saatchi Gallery. Hoe trots kun je op je mede Achterhoeker zijn?

Waar kunnen we je werk in 2026 zien?

“Op dit moment werk ik aan drie projecten: een grote particuliere opdracht voor een ruimtelijke werk in het landschap. Daarnaast werk ik aan een co-creatie project in AZC’s in samenwerking met Collectief De Niemanders. Het derde grote project is nog geheim.
Daarnaast werk ik aan nieuw werk voor twee solotentoonstellingen, met weer volop energie in mijn lijf! Tijdens mijn zwangerschap heb ik in Londen Standing on the Shoulders of Giants (SOTSOG 2) georganiseerd. Dat lukte, zelfs met een baby in mijn buik. Ook nieuw werk maken deed ik toen, maar dat kostte me echt wel veel moeite, ik dacht altijd: oh nieuw werk maken, dat doe ik ff…. Haha niet dus. Het was eigenlijk een mooie constatering: voor het maken van werk heb ik echt mijn volle kracht nodig, en die was toen tijdelijk wat minder. Gelukkig is het een fantastisch kind geworden. Nu mijn energie volledig is teruggekeerd, voelt dat als een feest. En volgens mij zie je dat ook duidelijk terug in mijn nieuwe werk.”

Hier alvast de data en links naar de twee solotentoonstellingen in 2026

• Open studio: In chaos we trust, van 2 augustus tot en met 27 september 2026 in Kunstruimte Veer in Bronckhorst. 
• De tweede tentoonstelling is My voice went soft is van 6 September tot en met 4 oktober 2026 te zien in Art Gallery O-68 in Velp (bij Arnhem).

Als je Louise te Poele op haar sociale (Insta,en LinkedIn) volgt, dan krijg je de nodige updates naar haar werkzaamheden en tentoonstellingen.

© tekst Louise te Poele, eindredactie Wilma Lankhorst
© gebruik van de afbeeldingen met dank een en met toestemming van Louise te Poele.